در سالهای اخیر، روشهای سنتی تأمین مالی مانند دریافت وام از بانکها دیگر پاسخگوی نیازهای متنوع و پویای کسبوکارهای کوچک نبودهاند. تغییرات سریع اقتصادی، رشد استارتاپها، و نیاز به جذب سرمایه در زمان کوتاه باعث شده تا مدلهای نوینی از تأمین مالی در دسترس قرار بگیرند. این روشهای جدید نه تنها انعطافپذیرترند، بلکه به صاحبان کسبوکار امکان میدهند با سرعت بیشتری وارد بازار شوند و سرمایه لازم را بدون وابستگی کامل به بانکها تأمین کنند.
یکی از این روشها، تأمین سرمایه جمعی یا Crowdfunding است. در این مدل، کارآفرینان از طریق پلتفرمهایی مانند کیکاستارتر یا دونیت، پروژه خود را معرفی کرده و از عموم مردم درخواست حمایت مالی میکنند. در ازای این حمایت، ممکن است پاداشهایی مثل نسخه اولیه محصول یا حتی درصدی از سهام شرکت به سرمایهگذاران تعلق گیرد. مزیت این روش، علاوه بر جذب سرمایه، بررسی واکنش بازار به ایده است.
روش دیگر، وامهای همتا به همتا یا P2P Lending است. در این سیستم، افراد به جای مراجعه به بانک، از طریق پلتفرمهای آنلاین به یکدیگر وام میدهند. این روش معمولاً نرخ بهره پایینتری دارد و روند آن سریعتر است. پلتفرمهایی مانند لِندینگکلاب یا فاندِرا نمونههای موفق این حوزه در جهاناند.
همچنین صندوقهای سرمایهگذاری جسورانه (Venture Capital) گزینهای مناسب برای استارتاپهایی است که پتانسیل رشد بالایی دارند. این صندوقها معمولاً سرمایهی بیشتری فراهم میکنند، اما در عوض انتظار دارند در تصمیمگیریهای کلیدی شرکت نقش داشته باشند.
در کنار اینها، روشهایی مانند تأمین مالی مبتنی بر درآمد (Revenue-based Financing)، صدور اوراق بدهی، یا استفاده از توکنها و فناوری بلاکچین نیز در حال تبدیل شدن به ابزارهای مرسوم در دنیای تأمین مالیاند.
نتیجهگیری این است که کسبوکارهای کوچک، به جای تکیه بر روشهای سنتی، باید با ابزارهای نوین آشنا شده و بسته به نیاز و ظرفیت خود، مناسبترین گزینه را انتخاب کنند.